موج 1:فردا شروع ترم جدید و شروع آخرین ترمی است که میرم دانشگاه .تو  4 سال تحصیلم همیشه منتظر چنین روزی بودم و حالا نمی دونم به چه علت از آغازش وحشت دارم.یه جورایی دلم نمی خواد این ترم شروع بشه!!!

شاید چون بعد از اون  دیگه نمی تونم همکلاسی ها و استادام رو که به دیدنشون عادت کردم و اون همه خاطره های خوب و بد ازشون دارم  ببینم.

موج 2:آخرین نمره ام رو امروز یکی از دوستام تلفنی بهم گفت.از 4 تا امتحانای این ترمم نمره ی 2 تاشون خوب بود و 2 تای دیگه اندکی که نه ، خیلی زیاد بد بود.

موج 3: بابا یکشنبه از مسافرت میاد.. روزایی که نیست نمی دونم چرا اینقدر مشکلات برامون پیش میاد. وقتی میره جاش خیلی خالیه.

خدای خوبم همیشه مواظب همه ی پدرا و مادرا باش.

موج 4: نگاهم را جز به نیکی باز نخواهم کرد. اگر نوشتارم بوی غم می دهند ، دلیل غمگین بودنم نیست، دلیل شادی ای است که از آن محروم مانده ام . با تو بودن را برای شاد زیستن ، برای خوب زیستن ، برای پاک زیستن ، می خواستم . و دریغ از دست دادن این فرصتهاست که به غم می نشاندم.

موج 5:کسی می دونه این آهنگ مال کیه؟؟؟

کوله بار غربت،

            لایق شونه ات نیست

                                   نرو از آغوشم ،

                                                   هیچ کجا خونه ات نیست...

کمد اتاقم را خالی می کنم.می خوام از اتاق بیرونش کنم...شاید هم آن را به کسی دهم...قدیمی و خراب شده ...کشوهایش پر از کتاب و کاغذ و وسایل قدیمی است.وسایلی که سالهاست فراموش شده اند.برگه های امتحانی دبیرستانم... دفترهای نقاشی و خطاطی ام ...چند عکس قدیمی...جزوه های کنکور...و یک عالمه خرده ریزه ی  دیگر.

کشوها را وسط اتاق خالی می کنم و مشغول بازرسی وسایلشان می شوم.آنهایی را که دیگر به دردم نمی خورند روانه ی آشغالی و آنهایی را که هنوز به درد بخور و پر خاطره اند گوشه ای می چینم .در میان انبوه این خرت و پرت ها  2  نوار قدیمی  پیدا می کنم....لبخند می زنم...این نوارها را یادت هست؟؟؟

بیخیال تمیز کردن و جمع و جور کردن وسایل می شوم.نوارها را درون ضبط می گذارم ... اولی، نوار قصه است ...ولی لا به لای قصه بعضی جاها صدا قطع می شود و صدای من و تو می آید...احتمالا مشغول شیطونی هستیم...می خواهیم نوار قصه گوش دهیم ولی دکمه ها را عوضی می زنیم و صدایمان ضبط می شود... 3 یا 4 ساله باید باشم...یک دختر بچه ی شیطون و جیغ جیغو...و  تو  ۷ یا ۸ سال داری...و مثل همیشه آرام ...

نوار دوم را می گذارم.این یکی پر از صدای ماست.

در ابتدای نوار صدای بابا میاد که میخواد منو ببوسه ...منم جیغ می زنم میگم نه بابا. نههههههههههه. ..بعد یهو صدای خنده هام بلند میشه...از ته دل می خندم...بعد تو سخنرانی می کنی...از کلمه های گنده وقلمبه استفاده می کنی...مثل همیشه انشاهات بی نظیره...می گی: ما نمی ترسیم...ما در راه خدا می رویم...خدا خیلی قویه...زورهمه ی دشمنان رو داره...

فکر کنم اون روزا باید روزای جنگ باشه!!!...چون وسط حرفات از رزمنده ها  هم یاد می کنی...

تو همچنان سخنرانی می کنی و من همچنان از ته دل می خندم...چه خنده ی دلنشینی...چقدر دلم از این خنده ها می خواهد...خنده ای با تموم وجود...

از خنده های بچگیم خنده ام می گیرد...ولی این خنده فقط چند ثانیه  طول می کشد... یک دفعه می زنم زیر گریه...دلم یک آن هوایت می کند...هوای تو...هوای  روزای خوب کودکی...هوای روزهای بیخیالی و بازیگوشی ...

چشم هایم می بارند و کودک شاد درون نوار،  فارغ از غم ٬ می خندد....