پنج شنبه ای دیگر...

و دلتنگی ای که  اوج می گیرد...

و دردی که  سرباز می کند...

و دیداری که تازه می شود....

نزدیک ظهر است.ناگهان به یاد دوستم می افتم.دوستی قدیمی و صمیمی.خیلی وقته از هم بی خبریم.زنگ می زنم.خانه نیست.پیغام می گذارم.

مدت زیادی نمی گذرد که تماس می گیرد.چقدر صدایش خسته است... کمی سربه سرش می ذارم و گله می کنم از اینکه بعد از عقدش مرا فراموش کرده... ولی او مثل همیشه نیست..می پرسم:چیزی شده؟؟؟

جوابش نگرانم می کند.می گوید:خسته ام.به این نتیجه رسیدم که اشتباه کردم.از روز عقدم تا الان یه روز خوش نداشته ام...

و بعد آرام آرام سفره دلش را باز می کند.از نامهربانی های خانواده ی شوهرش می گوید...از اینکه به خاطر شوهر و عشقشون همه چیز رو تحمل کرده...از اینکه افسرده شده...از اینکه...

امروز بدجور بهم ریخته یودم.ظهر با خواهری دعوام شد.بعد هم با بابایی بحثم شد.ترجیح دادم برم بخوایم تا یکمی اعصابم آرومتر بشه اما مگه سروصدای کارگرای همسایه پشتی که داشتن مصالح ساختمانی خالی می کردن گذاشت.

اونقدر عصبیم کردن که جیغ زدم.می خواستم برم باهاشون دعوا کنم که بابا جلو راهم رو گرفت.گفت زشته.خودم میرم.

از خودم بدم اومد.از اینکه مثل این دخترای بی تربیت و زبون دار می خوام برم دعوا!!!

یه ذره آهنگ گوش دادم تا کمی آروم بشم. به این آهنگ که رسیدم:

خیلی وقته که ندیدمت گلم

بی قرارم تا ببینمت گلم

تو سکوت پشت این پنجره ها

موندگارم تا ببینمت گلم

پیشکش نگاه تو قلب منه

یاد حرفات منو آتیش میزنه

همه هستیم به فدای تو گلم

با تو بودن تنها خواهش منه

کاشکی پرنده ای بودم

پر میزدم رو بومتـــــــون

شاید یه روز پنجره ها رو واکنــــــی

آبم بدی ، دونم بدی

عشقوخودت یادم بدی

شاید یه روز اسم منو صدا کنـــــــــــــی

فهمیدم چه مرگمه...فهمیدم دوای دردم چیه...دل تنگ بودم...دلتنگ دایی... دلتنگ پرستوهای سفر کرده ام...دلتنگ تو و تو و تو......

به ساعت نگاه کردم.1.5 وقت داشتم که برم و برگردم.چون ساعت 6.5 نوبت دندونپزشکی داشتم.

برم یا نرم....دوباره یه احساس متضاد...دوباره یه جنگ درونی...یه درگیری با خودم و آخرش احساسم برنده می شود.

بی خیال میرم و زود برمیگردم.به دکتر رسیدم که رسیدم نرسیدم هم به درک....

سریع لباس می پوشم.یه چیزی داشت فراموشم می شد.چادرم...من بدون چادر به خودم اجازه نمیدم بیام دیدنتون...دیدن شمایی که مثل فرشته ها پاکید...

راه می افتم.اونقدر گیجم که خیابونا رو اشتباهی میرم.میرم تا میرسم.

چادرم رو سر می کنم...یه احساس خوب ...یه حس امنیت...

قبرها رو یکی یکی با عجله رد می کنم و میرسم به آغوشتون....گریه می کنم.....وای اگه دکترم بفهمه.دستور داده هنوز داروهاشو مصرف کنم.گریه کردن همچنان برایم متاع ممنوع است ولی بی خیال...

چقدر حرف داشتم...اما همه را فراموش می کنم.آنقدر ذوق زده ام که نمی دانم فاتحه خواندم یا نه؟؟؟

ناگهان چقدر زود دیر می شود...هوا تاریک می شود.می فهمم وقت رفتن است.باید بروم اما پاهایم یاری نمی کند.

بلند می شوم.آرام آرام راه می روم ...خودم را به دایی می رسانم...به شهید کوچک ولی بزرگم...سر خاکش باز هم گلایل گذاشته اند.اینبار برخلاف همیشه که سفید بود صورتی است.....

پی نوشت: دندون عقلم رو جراحی کردم.دارم می میرم از درد....

موج 1:امروز رفتم دندان پزشکی. بعد از یک هفته که حسابی درد کشیدم.

اولین چیزی که تو اتاق دکتر، توجهم رو جلب کرد آکواریومش بود با اون گلدفیش های کله گنده اش .دلم می خواست اول برم پیش ماهی ها تا دکتر!!!

تشخیص دکتر با تشخیص خودم یکی بود.دندون عقل!اما تجویزش وحشتناک بود.آمپول و جراحی !!!

گفت نوبت جراحی بگیرم.فعلا به بهونه ی امتحانات از زیرشون در رفتم.بعدشم خدا بزرگه.

موج 2 :بالاخره با موضوع پروژه ام موافقت شد.حالا که خیالم از تأیید جلسه بحث و پروژه راحت شده زدم به بی خیالی...منی که این همه واسه تأیید کردن موضوع هام خودمو خفه کردم و جنگیدم...حالا که باید شروع به کار کنم حوصله ندارم...

موج 3 : دیروز روز دانشجو بود...روز تو و روز من.  تویی که فرصت تموم کردن آرزوها و به پایان رسوندن هدف هات رو پیدا نکردی...و منی که لیاقت ادامه دادن اونا رو نداشتم...روزت مبارک عزیزکم....

موج 4 :  خسته و بی حوصله شده ام.دلتنگتونم... اما خیلی وقته که نتونستم بیام دیدن شما پرستوهای کوچکم...نزدیکه 3 ماهه...شایدم بیشتر...نمی دونم چرا ...هر پنج شنبه که میخوام بیام نمیشه...چرا اینجوری شدم...من که اگر یک هفته بهتون سر نمی زدم از غضه دق می کردم....

موج 5 : دوباره هوا گرم شده. میگن می خواد بارون بیاد.اما هنوز که هنوزه نیومده.پس کی میاد؟؟؟

دیشب هوا باز گرم شد.قبل از اینکه بخوابم با خودم گفتم بازم بارون نیومد.

نیمه های شب بود که با صدای برخورد قطره های بارون به پنجره اتاقم از خواب بیدار شدم.خیال کردم خواب میبینم.اما واقعیت بود.

کاش می تونستم برم زیر بارون قدم بزنم و گریه کنم.اما......

بارون داشت آروم می بارید...می بارید و می بارد...