صبح به زور از خواب بیدار شدم.کمرم هنوز درد می کنه. یکی از رگ هاش گرفته.یعنی حالا بهتر شده ولی هنوز درد داره.آخه تو این چند روزه به جای استراحت همش دنبال کارای انجمن بودم.شب که میشد دیگه نمی تونستم تکون بخورم.به زور پماد یه ذره دردشو آروم می شد ولی تا صبح می شد دوباره روز از نو روزی از نو!!!

ساعت 10 کلاس داشتم.بعد از کلاس یه سر با دوستم رفتیم سالن دانشکده.یادواره ی شهدای دانشجو بود.وقتی رسیدیم مجری داشت یه متن رو همزمان با پخش فیلم می خوند.متن زیبایی بود.صدای گریه دخترا بلند شده بود.
غرق فیلم و متن شده بودم.به این فکر می کردم که اونا هم دانشجو بودن مثل ما... ولی اونا کجا و ما کجا!... بغض کردم اما ...اما اشکامو گم کرده بودم!!!

ظهر با یکی از استادام کار داشتم.می خواستم برای نمایشگاه هفته ی پژوهش ازش کمک بگیرم.هوا ابری بود. دوباره دلم هوس دریا کرده بود.از جاده ی ساحلی رفتم.چقدر این جاده رو دوست دارم چون از کنار دریا رد می شه... کاش طولانی تر می شد...کاش هر چی برم تموم نشه...اما محاله!!!

با استادم کلی صحبت کردیم.درباره نمایشگاه.درباره ی طرح ها و برنامه هاش .درباره سختی ها و مشکلات انجمن.کمبود ها و سدهایی که روبه رومون قرار میدن.و...

آدم جالبیه.پر از شور و هیجان و انرژی.بهم گفت: فعالیت خوبه ولی از من میشنوی به جای این همه دوندگی وقتتو بزار رو درس خوندن.

گفتم:استاد حال و حوصله ی درس خوندن رو ندارم.دوست دارم فعالیت کنم.وقتی می بینم کسی واسه ما کاری نمی کنه حداقل بزار خودمون واسه خودمون یه کاری کنم.

حرفاش برام جالب بود.در عرض یک ساعت خیلی از خصوصیات منو کشید بیرون.چیزایی که خودم بهشون بی توجه بودم!!!
ساعت 3 کلاس نقاشی داشتم.تا رسیدم خونه ساعت 4 بود.با خواهرم رفتیم کلاس.اما خیلی نتونستم بشینم.دوباره درد کمرم شروع شد.فکر کنم هیچ وقت خوب نشه!!!

دلم هوس شعرهای منوچهر آتشی کرده بود.یکی از شعراشو چند روز پیش تو روزنامه خونده بودم. کلی گشتم تا پیداش کردم:

من چه نویسم که در دلت بنشیند

 من چه سرایم که در تو همهمه ریزد

   برگ دریغی ز شاخ فکر تو افتد

    چشمه ی مهری ز سنگ چشم تو خیزد؟

     آن همه کم بود ،شعر و شور و کنایه؟

      با رگ سرد تو این ترانه چه گوید؟

       شخم زند خاک سینه را تپش دل

        جز گل یادت در این عقیم نروید

         از من ، هر کوره راه وسوسه بگسست

           جانب شهر تواش روانه نمودم

            هر روز از خویشتن بریدم پیوند

              هر شب در کوچه های یاد تو بودم

               خانه ام از خنده ی غریبه خموش است

                خاطرم آزرده از نوازش یاران

                 نام تو غلطد درون خونم کافیست

                   از پس این در ، چه ضرب پنجه ، چه باران

                    با همه مهتاب ها ،که پای تو را شست

                     با همه خورشیدها ، که چشم مرا سوخت

                      چون گل تصویر سر به راه تو ماندم

                       هر تپشم حسرت پیام تو اندوخت

                        گفتم شاید شبی تو ، چون همه شب ، من

                         چشمت پرپر زند به صبح و نخوابد

                          پنجره بر باد سرد شب بگشایی

                           ماه به رخسار وهمناک تو تابد

                            گفتم شاید شبی ، زخشمی زیبا

                             پاره کنی پرده ی شمایل پرهیز

                              گیسو افشان کنی به صفحه ی دفتر

                               کاغذ بی جان کنی به نامه گل انگیز

                                شاید تنها منم به یاد تو خرسند

                                 شعرم شاید نه غم دهد نه ملامت

                                  نامم چون میوه ای ، فراموش از چشم

                                   خشک شده لای شاخسار خیالت

                                    شاید ، اما گمان بد نکنم هیچ

                                     آن همه افسانه های مهر ، هوا نیست

                                      چشم تو  سوگندش ار دروغ درآید

                                       یک سخن راست در زمین خدا نیست.

از امروز می خوام یه بخش جدید به ساحل تنهایی اضافه کنم.فعلا اسمشو گذاشتم (حرف هایی از جنس دل) شاید بعدها اسمشو تغییر بدم.این بخش شامل متن ها و sms  هایی است که ازشون خوشم اومده.شما هم اگه چیزای جالبی داشتین و دلتون خواست تو قسمت نظرات برام بنویسید.ممنون می شم.

       حرف هایی از جنس دل       

فقط موجهای دریا هستند که عاشقن آره فقط اونا هستن با اینکه میدونن اگر برسن به ساحل میمیرن بازم بیقرار رسیدنن.

پلکهای مرطوب مرا باور کن ، این باران نیست که میبارد ، صدای خسته ی من است که از چشمانم بیرون میریزند.

عاشقانه ترین نگاهم را روی قایقی از باد نشاندم وپارو زنان سوی تو فرستادم وقتی به ساحل نگاه تو رسید تو چشمانت را بستی و قایقم ، غرق شد.