داره می میره دلــــــــــــم                     واسه مخمل نگــــــــات

همه رنگی رو شناختــــم                     من با اون رنگ چشات

آره داره می میره دلم .دارم ذره ذره آب میشم .دارم به آخر می رسم.می دونی؟خبر داری؟
می دونم می فهمی.می بینی .می شنوی چه حالی دارم.به چه روزی افتادم...داری انتقام می گیری؟مگه نه؟...حق داری.به خدا حق داری.....
وقتی بودی ندیدمت،نفهمیدمت،نشناختمت و حالا که رفتی می خوام جبران کنم...خیلی دیره.مگه نه؟می دونم.
می دونم دیگه وقتی نیست.دیگه نمیشه.چون تو رفتی ...شاید واسه همیشه....اما ای کاش می دیدمت.فقط یه بار دیگه.فقط یه بار دیگه تا بهت بگم:

اون لحظه هایی که بودی وجودت رو حس نکردم و حالا که رفتی با تموم وجود جای خالیت رو حس می کنم.

منو ببخش

منو ببخش

 ای به من نزدیکتر از من

لبخند راضی است

عشق رازی است

اشک آن شب لبخند عشقم بود.

قصه نیستم که بگویی

نعمه نیستم که بخوانی

صدا نیستم که بشنوی

یا چیزی چنان که ببینی

یا چیزی چنان که بدانی...

من درد مشترکم

مرا فریاد کن

درخت با جنگل سخن می گوید

                                            علف با صحرا

                                                          ستاره با کهکشان

                                                                     و من با تو سخن می گویم

نامت را به من بگو

دستت را به من بده

حرفت را به من بگو

قلبت را به من بده

من ریشه های تو را دریافته ام

با لبانت برای همه ی لب ها سخن گفته ام

و دست هایت با دستان من آشناست.

در خلوت روشن با تو گریسته ام

                                            برای خاطر مردگان،

و در گورستان تاریک با تو خوانده ام

                                                        زیباترین سرودها را

زیرا که مردگان این سال

                                         عاشق ترین زندگان بوده اند

دستت را به من بده

دست های تو با من آشناست

ای دیر یافته با تو سخن می گویم

                                              به سان ابر که با توفان

                                                       به سان علف که با صحرا

                                                            به سان باران که با دریا

                                                                  به سان پرنده که با بهار

                                                                       به سان درخت که با جنگل سخن می گوید

زیرا که من

                                      ریشه های تو را دریافته ام

زیرا که صدای من

                                                   با صدای تو آشناست.

                                                                                                شاملو(ا.بامداد)

احمد شاملو متولد ۱۳۰۴ـ تهران.نخستین کتاب او «آهنگ های فراموش شده» نظم و نثر بود که در سال ۱۳۲۶ به چاپ رسید.از آثار دیگرش باغ آینه ـ آیدا درخت و خنجر و خاطره ،ققنوس در باران ـ هوای تازه و... را می توان نام برد.شاملو علاوه بر شعر گفتن در زمینه ترجمه هم مهارت خاصی داشت. کتاب هایی مانند زنگار ـ پابرهنه ها از جمله کارهای او در زمینه ترجمه است. از نظر من شعر های شاملو در عین سادگی مفاهیم عمیقی دارن.شعرهایی که می توان بارها و بارها خوند و خسته نشد.
شعر عشق عمومی رو حتما بخونید.این شعر یکی از کارهای زیبای شاملوست.من این شعر رو خیلی دوست دارم. شاید به نوعی قصه ی  درددل های تنهاییم باشه.امیدوارم شما هم خوشتون بیاد.

خیلی وقته که ساحل تنهایی رو به روز نکردم.آخه گرفتار امتحانام بودم.
دلم واسه ی همه ی شما تنگ شده بود.از همه شما   که ساحل تنهایی رو  تو این مدت تنها نذاشتن و بهش سر زدن  تشکر میکنم.و یه عذر خواهی از همه واسه اینکه نتونستم بهتون سر بزنم.ولی به زودی پیش همتون میام.

و اما دوستای عزیزی که مایل به تبادل لینک هستن حتما تو قسمت نظرات ذکر کنن  تا من لینکشون رو بزارم.

بازم از همتون ممنون

صفای مهرتان را ، با سراپای وجودم

                                          با تمام تار و پودم

                                               می پذیرم می برم با خویش.

مرا تا جاودان سر مست خواهد کرد ،

                                              بیش از پیش.

صفای مهرتان ، همواره بر من می فشاند نور

اگر از جان من ، یک ذره ماند در جهان ،

                                                     در کهکشانی دور.....

به زودی بر می گردم.