| تبليغات | X |
|
آنچه گویم شعر نیست , غزل و قصیده نیست , حرف هاییست ز جنس غم و تنهایی من
|
ثانيه ها به تندي ميگذرند ،دقيقه ها زودتر ميروند و ساعت ها هنوز نيامده قصد رفتن دارند.همه دست به دست داده اند...همه در تلاش و تکاپو اند ...همه با هم يکي شده اند تا ديدار ما هنوز آغاز نشده به پايان رسد...هنوز به هم سلام نکرده وقت وداع است ...بايد برويم..به راه خود...اگر چه راهمان مي توانست يکي باشد....
بايد برويم ...با خاطراتي که لبريز از حضور بودن هاست.
باید رفت...با حرف های که در قفس لب هاست.
فرصت دیدار کم است....زمان می گذرد و ما هنوز محو تماشای هم نشده باید برویم.
کاش روزگار به رحم آید...کاش زمان از نفس بیفتد...کاش در لحظه دیدار همه از رفتن باز می ماندند.کاش.....
خستــــــــه ام...
برای دیدنت راه درازی پیموده ام، اما هنوز نیامده و تو را ندیده باید رفت.
وقتی نمانده...زمان آهنگ حرکت آغاز کرده و تو مسافری....مسافر رویاهایم.
باید بروی...
برو ای تمام لحظه های ناب زندگیم...برو ای تنها دلیل بودن هایم ...برو که من اینجا به انتظار بازگشتت خواهــــــــــــم ماند...
برو مسافرم
برو پرنده ام
سفر به خیر
سفر به خیر
هر کجا که می روی
به خــــــــــدا می سپـــــــــــارمت.
آخرین جرعه ی این جام
همه می پرسند:
چیست در زمزمه ی مبهم آب؟
چیست در همهمه ی دلکش برگ؟
چیست در بازی آن ابر سپید؟
روی این آبی آرام بلند،
که ترا می برد اینگونه به ژرفای خیال؟
چیست در خلوت خاموش کبوترها؟
چیست در کوشش بی حاصل موج؟
چیست در خنده ی جام؟
که تو چندین ساعت،
مات و مبهوت به آن می نگری؟!
- نه به ابر ،
- نه به آب ،
نه به برگ ،
نه به این آبی آرام بلند،
نه به این خلوت خاموش کبوتر ها ،
نه به این آتش سوزنده که لغزیده به جام،
من به این جمله نمی اندیُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُشم
من ، مناجات درختان را ، هنگام سحر
رقص عطر گل یخ را با باد ،
نفس پاک شقایق را در سینه ی کوه ،
صحبت چلچله ها را با صبح ،
نبض پاینده ی هستی را در گندم زار ،
گردش رنگ و طراوت را در گونه ی گل ،
همه را می شنوم ، می بینم.
من به این جمله نمی اندیشم!
به تو می اندیشم
ای سراپا همه خوبی ،
تک و تنها به تو می اندیشم.
همه وقت ،
همه جا ،
من به هر حال که باشم به تو می اندیشم.
تو بدان این را ، تنها تو بدان!
تو بیا.
تو بمان با من ، تنها تو بمان!
جای مهتاب به تاریکی شب ها تو بتاب
من فدای تو ، به جای همه گل ها تو بخند.
اینک این من که به پای تو در افتادم باز
ریسمانی کن از آن موی دراز ،
تو بگیر ،
تو ببند!
تو بخواه
پاسخ چلچله ها را ، تو بگو !
قصه ی ابر هوا را ، تو بخوان !
تو بمان با من ، تنها تو بمان !
در دل ساغر هستی تو بجوش !
من همین یک نفس از جرعه جانم باقی است
آخرین جرعه ی این جام تهی را تو بنوش.
چه شبی بود و چه فرخنده شبی
آن شب شب دور که چون خواب خوش از دیده پرید.
کودک قلب من این قصه شاد ،
از لبان تو شنید:
" زندگی رویا نیست.
زندگی زیبایی است.
می توان ،
بر درختی تهی از بار ، زدن پیوندی.
می توان در دل این مزرعه ی خشک و تهی بذری ریخت.
می توان ،
از میان فاصله ها را برداشت.
دل من با دل تو ،
هر دو بیزار از این فاصله هاست."
قصه ی شیرینی است.
کودک چشم من از قصه ی تو می خوابد.
قصه ی نغز تو از غصه تهی است.
باز هم قصه بگو ،
تا به آرامش دل ،
سر به دامان تو بگذارم و در خواب روم.
حمید مصدق
چشمام رو میبندم وبا خودم میگم کاش همه این کابوس ها دروغ باشه...کاش این سیاهی ها تموم بشه....کاش این روزای انتظار به پاین برسه...اما..........دلم نمی خواد چشامو باز کنم....نمی خوام دوباره ببینم که نیستی...نمیخوام دوباره حس کنم که برای همیشه رفتی و من موندم با یه کوله بار حسرت و آه.......نه نمی خوام...نمی خوام...............
میدونی دل خوشی من این روزا فقط یه مشت خاطراته .یه مشت خاطراتی که روز به روز کم رنگتر میشه...
چرا بر نمیگردی....چرا میذاری تو حسرت و آه بسوزم...مگه تو همونی نبودی که هیچ وقت تنهام نمیذاشتی...آخه چطور دلت اومد اینبار بری...بری و هیچ وقت صدام نکنی...بری و همیشه منو منتظر بذاری...
نه باورم نمیشه....آخه تو هیچ وقت اینطوری نبودی...هیچ وقت بیخبر نمی رفتی...بگو که برمیگردی...بگو که همه اینا یه کابوسه...یه کابوس تلخ.....بگو وقتی چشامو باز میکنم تو کنارمی....بگو.بگو برمیگردی.....بگو.............................
:: آهنگ وبلاگ::